Beste KPN: Waarom ik na jaren vreemdga met Vodafone

kpn

Ik ben zo trouw als een hond.  Ik heb gedurende mijn hele zelfstandige leven dezelfde verzekeraars, energieleverancier, Internet/Tv club (UPC, dat later Ziggo werd) en telefoonprovider gehad.

Zo lang ik het gevoel heb dat ik een redelijke prijs betaal en er een behoorlijke service voor terugkrijg blijf ik. Vertrouwd is fijn. Veilig. |

Nu had ik voor mijn mobiele telefoon altijd Hi. Ik betaalde weinig per maand, ik belde ook weinig mobiel.
Toen ik mijn vaste lijn opzei en een smartphone aanschafte (ik wilde één nummer) dat al mijn telefoonverkeer moest regelen en ook een Internet backup moest zijn voor het denkbeeldige moment dat mijn Internet/Tv provider het af zou laten weten (dat gebeurde heel zelden) bleef ik bij Hi met een SIM only abonnement. Toen een goede deal.
Dat Hi merkje verviel inmiddels en werd een  “gewoon” KPN mobiel abonnement. “KPN Messaging” heette dat dan ineens.

Nu bleken de 24 Euro die ik dan daarvoor betaalde inmiddels best duur te zijn. Ik kreeg voor die prijs (inclusief korting zolang het abonnement duurt) 300 vrije belminuten per maand, onbeperkt SMS (duh, wie SMSt er nou nog?) en 1GB Internetdatabundel. Zolang ik niet over mijn bundels heenging, prima. Maar die 300 belminuten waren vaak toch niet genoeg. Dat gaat best snel. 10 min hier, 20 min daar, als je niet oplet zit je daar zó overheen als je geen vaste lijn meer hebt.

Ik realiseerde me dat mijn KPN abonnement verouderd was toen ik een Vodafone aanbieding in de bus kreeg: “U zit bij Ziggo voor uw Internet/TV, dus wij kunnen u o.a. een SIM only abonnement bieden voor 16 Euro per maand (twee jaar contract). Daarvoor krijgt u 6 Gb Internetbundel en onbeperkt SMS/bellen.” Wow. Oh. Wacht.

Wacht, want ik ben een trouwe hond. Dus ik bel KPN. Op 6 januari. Een dag voordat de laatste dag van de Vodafone aanbieding ingaat.
Ik zeg dat ik jaren klant ben. En nu een Vodafone aanbieding zie die veel en veel gunstiger voor me is (“oh, dat is zeker omdat u Ziggo klant bent, waarom bent u Ziggo klant eigenlijk, als ik vragen mag?”) Ik antwoord dat ik altijd al bij UPC heb gezeten en daarna dus automatisch bij Ziggo. Vandaar. En dat ik niet bel om nu een Internet/TV abonnement met KPN af te sluiten maar om een beter mobiel telefoonabonnement af te sluiten. Dat ik op hun site heb gekeken. Dat hun beste bod 4Gb Internetbundel en onbeperkt SMS/bellen is voor 22 Euro per maand (binnen Europa uiteraard). Of KPN dat nog beter kan maken voor me. Voor mij. Als trouwe klant.

Nee, nee, nee, zegt de mevrouw aan de andere lijn, er gaat iets fout. U heeft het “schuifje” of u nog andere KPN producten heeft op “aan” staan.
Toen ik dat schuifje eenmaal had gevonden (dat blijkbaar altijd op “aan” staat, al bezoek je de site zonder in te loggen op “MijnKPN” en zo) bleek dat de beste aanbieding die ik bij KPN kon krijgen was:  2 GB Internetbundel, onbeperkt SMS/bellen, voor 27 Euro per maand.
Is dat het beste wat jullie kunnen doen voor mij?
Ja, meer kunnen wij niet doen.
Okee.

Sorry KPN. Daar doe ik  het niet voor. Dat scheelt 11 Euro per maand vergeleken bij Vodafone. Het scheelt daarnaast 4 Gb Internetbundel per maand. Totaal is dat 132 Euro per jaar méér betalen voor 48GB minder Internet. Waarom zou ik dat willen?

Na twee jaar contractduur heb ik dan alweer bijna een nieuw toestel bij elkaar gespaard. En by the way, waarom hebben jullie me niet automatisch verteld dat ik onbeperkt had kunnen bellen (fair use, uiteraard) voor minder geld, inmiddels?

Wat is dit voor klantvriendelijkheid naar mensen toe die al jaren en jaren bij jullie zitten? Beschouwen jullie ons trouwe blijvers als melkkoeien? Vee, dat lui en onnadenkend op stal staat en gemolken kan worden totdat het wakker wordt?

Tja, wellicht zijn we dat wel, slapend melkvee. Al heb ik me bij UPC, Nuon of mijn verzekeraars nooit echt slapend melkvee gevoeld.
Nu wel, bij jullie.

Goed, ik ging na mijn telefoontje met de KPN dame dus gelijk naar de Vodafone winkel en sloot een nieuw abonnement af.

Sorry KPN, ouwe bekende en nepvriend van me. Ik heb nu een nieuwe relatie. Als mijn nieuwe partner mij goed blijft behandelen en met mij mee blijft denken, dan blijf ik nu in die relatie.
Jij bent me kwijt. Ik was graag bij je gebleven, uit nostalgie, uit een vertrouwen dat ik altijd heb gehad, maar dat vertrouwen is nu stuk. Omdat je me niet naar waarde hebt behandeld. Je trouwe klant.

En nee, het helpt niet me dan nu nog een mail te sturen voor klanttevredenheidsonderzoek (zie plaatje) over het laatste telefoongesprek.  Of ik tevreden was?
Nou euh, niet natuurlijk. Want ik zit nu bij een ander. Duidelijk toch? Het nummerbehoud is inmiddels ook goedgekeurd, dus zouden jullie dat kunnen weten eigenlijk.

Maar de ontevredenheid ligt niet aan de vrouw die mij te woord stond.  Die kon er ook niets aan doen. Die moet verkopen en mag zelf niets aanbieden dat buiten het boekje staat. Die mag niet creatief zijn.
Die deed wat zij moest doen om haar baan te behouden.  Dus ja, over haar ben ik tevreden, want ik snap waarom zij zei wat ze zei en ze was beleefd en bleef aardig.
Als ik dan zeg in jullie klanttevredenheidsonderzoek dat ik niet tevreden ben over dat gesprek dan gaan jullie haar straffen. Terwijl zij haar baan wil behouden en volgens jullie protocollen handelde. Zij was okee.

Jullie, als KPN, zijn dat niet. Ik vul dat voorgestanste vragenlijstje dus niet in.
Want als jullie mijn persoonlijke mening belangrijk zouden vinden dan zouden jullie je medewerkers ook meer vrijheid geven om te reageren en te handelen naar mijn persoonlijke mening. Erop in te spelen. Maar dat doen jullie niet.
Duidelijk?
Mooi.
Doei.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Order of operations – notation problems?

Orderofoperations_businessinsider
The Business Insider clearly stated (click and read): the answer to this computation is 9. However, I beg to differ. 1 can be equally defended as a correct answer if one considers something like multiplication by juxtaposition. This is the reason why I personally have a problem with this. Which has nothing to do with a so called outdated different notation from 1917 but this:

orderofoperation

Where the use of the slant ( / ) as operator also seems to have some implications. I wonder. How do computer languages treat these kind of simple computations? Are they unambiguous all the way?  Does omission of the multiplication operator have no consequences whatsoever?

I am not the only one who seems to ask for a clear notation in this matter. See: https://math.berkeley.edu/~gbergman/misc/numbers/ord_ops.html .
Or this discussion at Harvard: http://www.math.harvard.edu/~knill/pedagogy/ambiguity/

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Stiltecoupé: er is hoop!

ssst_n

Stiltecoupés in de trein. Wat een uitvinding. Was dat bedenksel een gevolg van klachtenstromen van reizigers? Van mensen die gewoon rustig naar hun werk willen reizen maar zich elke ochtend en avond geconfronteerd zien met oeverloos gezwets (“tante Truus moet gewoon eens haar kapsel in orde brengen voordat ze gaat solliciteren, ze is toch sowieso niet de jongste meer”), kindergeblèr (“kijk mama, een toren/koe/boom/wolk/etc.”) of telefonische uitwisselingen (“we zitten nu bij Duivendrecht, en hahaha, kijk, er zitten duiven op het perron, hoe toepasselijk“).

Ach ja, je hebt er geen zin in. Misschien heb je een ochtend- of avondhumeur. Sowieso, op een trein of bus of vliegtuig moet je rustig in stilte kunnen reizen toch? Je hebt er toch voor betaald? Er moet door- of voorgewerkt, bijgeslapen of  diep nagedacht worden.
En omdat we niet allemaal eerste klas kunnen betalen (per uitstek geschikt als stiltecoupé als je het mij vraagt, je betaalt gewoon extra voor je stilte) moet dat in de tweede klas ook kunnen. Maakt niet uit hoe druk het is. Maakt niet uit of iedereen die graag wél wil praten, telefoneren of onwillekeurig kinderenthousiasme wil toelaten door de drukte min of meer gedwongen in stiltecoupés moet plaatsnemen omdat je anders gewoon niet meer kunt zitten. Ook niet buiten de spitsuren om.

Het is gewoon druk mensen. Overal. Er is niet genoeg ruimte in de gemiddelde trein om iedereen een keus te laten maken tussen tweede klas stilte en geluid. Het is logistiek onmogelijk.

Ik zit er liever niet, in zo’n stiltecoupé.  Bij binnenkomst van zo’n heilige ruimte van stilte schreeuwt het zuurgehalte namelijk al mijn zintuigen tegemoet.

Zuurgraad 1:  “ik ben niet voor niets in een stiltecoupé gaan zitten, kijk het staat overal in overduidelijk teksten en pictogrammen, dus wáág het niet je bek open te trekken, te hoesten, te lachen of iets dergelijks, je kunt toch lezen?”.
Zuurgraad 2:   “ik ben noodgedwongen in een stiltecoupé gaan zitten en pas mij aan aan de mensen met zuurgraad 1, dus wáág het niet om zelf wél geluid voort te brengen, want dan heb ik voor niets mijn best gedaan. Ik ben braaf, jullie moeten dat ook zijn”.
Zuurgraad 3:  “we zitten hier omdat er anders geen plek was en moeten bij elke kik die we geven jullie geërgerde blikken, ingetogen gekuch en onwillekeurig geïrriteerd geschuifel van jullie achterwerken op de zittingen ondergaan als aankondiging van een bom die elk moment los kan barsten”.

Gisteren begon mijn heenreis om 10.14 uur. De terugreis om 20.55 uur. Je zou zeggen dat dat niet meer zulke drukke tijden zijn en je nog wat te kiezen hebt, qua coupé.  Op de heenweg heb ik een deel van de reis moeten staan in een gangetje waar naast mij nog 5 volwassenen en drie kinderen op elkaar gepropt stonden (dat was vermakelijk en gezellig). Op de terugreis waren er na de eerste halte nog een aantal plekken in een stiltecoupé vrijgekomen (hoe zou dat nou komen?).

De stiltecoupé op de terugreis was gelukkig lollig deze keer. Al gauw kwam er een clubje jongeren bij mij zitten, het duurde even voordat ze door hadden dat het een stiltecoupé was. Toen ze daar eenmaal achterkwamen waren hun gefluisterde commentaren en gebaren zó grappig dat andere reizigers om mij heen na de eerste strenge blikken onwillekeurig moesten lachen. Gezellig!

Het werd helemaal vermakelijk toen één of ander figuur met een headset “ons” stiltecoupé doorkliefde op zoek naar een plek en al doorstappend druk tegen zijn gesprekspartner aan de andere kant van de telefoonlijn zei: “waarom is het toch zo lastig door een rijdende  trein te lopen zonder bijna om te vallen?” Iedereen lag in een deuk. Er was geluid! Er werd gelachen! De zuurgraad was ineens geneutraliseerd.

Het leek ineens gewoon normaal te zijn. Het stiltecoupé was weer even geen zuurvat meer maar een plek waar we gewoon allemaal snappen dat we zaken niet altijd kunnen controleren en dat we allemaal de schaarse ruimte die we hebben moeten delen. Mét onze wederzijdse eigenaardigheden, wensen en behoeften.

Waar iets meer begrip en iets minder egoïsme de wereld nét een stukje leuker maken.

Het zit erin. Duidelijk. Het moet er alleen nog wat vaker uitkomen.  Ik heb hoop.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Goede voorneMENS.

peace 1

Zomer 2017. Een willekeurig terras. Een man. Het zoveelste biertje slurpend, luidkeels zijn visies verkondigend, onderuitgezakt in de stoel, benen wijd, zijn mannelijkheid tonend, zowel fysiek als verbaal. De verhalen komen je tegemoet. Hoe goed hij dit of dat wel niet geregeld had, hoe scherp zijn wereldbeschouwingen wel niet zijn.

Als vrouw zit ik daar tegenover en heb mijn bedenkingen bij die of gene visie van hem. De behoefte om die bedenkingen te melden is groot. Maar ik weet wel beter inmiddels. Want zou ik ook maar even het lef hebben mijn mond open te trekken dan ben ik “de vrouw” en word ik gelijk zo neergezet.  Vrouwen zeuren. Altijd.  Of ze kunnen niet logisch denken. Volgens sommige mannen.
Dus zit je als vrouw bij voorbaat regelmatig al in de hoek van degenen die “het niet snappen”.  Wat ik ook meld, dat ontmoet alleen maar dove oren of wordt actief opzij geschoven. Ik word regelmatig bij een weerwoord al bij voorbaat afgekapt voordat ik heb kunnen zeggen waarom ik denk wat ik denk. Want hee, als vrouw zal ik het toch niet kunnen begrijpen.

Dat overkomt me overigens ook bij vrouwen. Want dan ben ik weer te logisch of te wetenschappelijk misschien? Geen idee.  Denk ik teveel in absolute termen of zo? Word ik her en der vreemd aangekeken.  Een vreemde eend in de bijt. Lastig uit te leggen waar dat aan ligt zonder te oordelen. Maar ik schrijf het toch maar op, want wellicht herkent die of gene man of vrouw zich hierin. In de opgelegde patronen en vooroordelen waar je maar nauwelijks doorheen kunt breken.

Ik ben wat dat betreft wellicht wel genderneutraal om maar eens een moderne term erin te gooien. Zo voel ik me ook.  Ik voel me meer mens dan vrouw. Biologisch ben ik een vrouw maar geestelijk ben ik gewoon een mens.  Die indeling, sortering, die ik dan maak, heeft eigenlijk te maken met mijn weerstand tegen verwachtingspatronen waar ik eigenlijk, als ik heel eerlijk ben, niets mee te maken wil hebben. Dikke middelvinger voor al die verwachtingen, ik wil gewoon mezelf kunnen zijn. De mens die ik ben.

Als je die gedachte doortrekt naar andere conflicten dan het man-vrouw conflict,  dan lijkt het me sowieso heerlijk als iedereen zichzelf kan zijn zonder de ander te belemmeren, zonder dat dat gelijk moet ontaarden in een (voor)oordeel jegens de ander. En ja, omdat we blijkbaar moeite hebben automatisch te begrijpen wat de ander beweegt is er extra moeite nodig, of niet? Moeten we toch meer ons best doen.

IS het zó moeilijk? Als je jezelf al van alles wilt opleggen als goed voornemen voor het volgende jaar,  luister dan gewoon eens écht naar elkaar. Verdiep je in elkaars werelden, probeer te voelen wat er speelt in andermans leven. Luister meer, praat minder, stel vragen, blijf open. Vertrouw in de goede bedoelingen als kern van je medemens. Voel je niet zomaar bedreigd omdat iemand anders denkt dan jij. Er zou zoveel gewonnen zijn als we dát zouden kunnen.  Pas als je echt luistert naar elkaar  kun je eventueel advies geven, advies tot je nemen, tot een consensus komen, compromissen sluiten, dingen bereiken met elkaar.

Vrede. Veiligheid. Geborgenheid. Voor ieder mens. Dat lijkt me zó fijn……..  en het is zó ver weg. Omdat we niet lijken te kunnen begrijpen dat wel ALLEMAAL gewoon MENS zijn ondanks onze verschillen. Waarbij we diep van binnen dezelfde behoeften en dezelfde wensen delen.

Het lijkt me een goed voornemen voor het volgende jaar. Het begrip kweken dat we allemaal helemaal niet zo ver weg staan van elkaar. Dat we allemaal mensen zijn die dezelfde behoeften delen en zich in wezen met elkaar verbonden voelen. Dat we dus gewoon iets beter naar elkaar moeten luisteren om verder te komen.

Come together. Dus. Van Michael ipv van de Beatles. 🙂

 

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Hoe vrij (ben) jij?

orgasme

“Geef met kerst een orgasme cadeau” klinkt het tijdens een reclameblokje van bol.com.  Ze hebben er al in November een heel blog aan gewijd. Ze zijn wel heel zeker van hun zaak denk je dan. Wat een belofte. Je koopt gewoon een Durex product via één van ’s lands grootste webwinkels en het kerstwonder geschiedt.
Zouden ze daar ook garantie op geven?

Hoe dan ook, liever dat dan het zoveelste geurtje,  of nog erger, één of ander prul dat uiteindelijk toch ergens in een kast verdwijnt. Wachtend op de volgende vrijmarkt.

Als je erover nadenkt is het beschamend hoeveel keus wij hebben uit alles.  Je kunt geen gangbaar product verzinnen waar NIET honderden of meer keuzes uit zijn.  Hoeveel soorten shampoo zijn er wel niet bijvoorbeeld? Waarom elk jaar een nieuwe iPhone? Is dat allemaal nodig?
Dat moet allemaal geproduceerd worden zodat wij kunnen kiezen. Intussen maken we ons dan zogenaamd zorgen over de vervuiling en afkalving van onze planeet en uitbuiting van mensen in de productieketens.
Zogenaamd. Want consumeren, dat zúllen we! We kopen wel een pakje Fairtrade koffie om ons geweten te sussen. Of doneren eens wat extra bij Serious Request.

Onze productkeuzes schijnen te bepalen wie we zijn.  Onze individualiteit wordt blijkbaar gekenmerkt door wat we kopen. Althans dat praat men ons aan. Nestlé  blijkt er in hun laatste reclamespot in ieder geval eerlijk over te zijn. U bent de koffie die u drinkt, kijk maar.   (disclaimer: ik ben níet verantwoordelijk voor alle koffiereclames die na het bekijken van deze video jullie computer binnenstromen).

Als ik de 30 miljoen zou winnen bij de staatsloterij (no chance, ik heb geen lot gekocht)  ben ik niet vrij genoeg om een paar miljoen zomaar, zonder consequenties, weg te geven aan wie ik dat wil. Maar ik ben dan wél vrij om het naar hartenlust te besteden aan allemaal dingen die ik eigenlijk niet nodig heb. En oh, wat zal ik een keuzes hebben.
Reken maar dat de producenten van al die dingen me dan weten te vinden. “Koop ons product, dan bent u verstandig, origineel, gaat u met uw tijd mee, zorgt u goed voor uzelf, draagt u bij aan liefdadigheid, denkt u met ons mee over de planeet, …….. et cetera.”

Wij verwarren persoonlijke vrijheid en individualiteit inmiddels met een keuzevrijheid uit producten. Waarom? Omdat de werkelijke persoonlijke vrijheid steeds meer beperkt wordt en dus zoeken we naar een alternatief om ons toch nog vrij te voelen.

Waar we niet meer zomaar ergens op de hei in een tentje mogen wonen, buiten in het gras mogen vrijen of tegen een lantarenpaal mogen pissen, mogen we we wél kiezen uit duizenden artikelen die respectievelijk ons huis, onze slaapkamer en onze WC een allure van individualiteit en vrijheid moeten geven.

Aan alle vrije individuele minnaars en minnaressen onder u:  uw succes in de slaapkamer wordt niet bepaald door wat u voor de gelegenheid van een lichamelijk samenzijn koopt maar door de werkelijke aandacht en warmte die u geeft aan de persoon waar u het mee doet. Hoe meer u dat geeft, hoe méér u laat zien dat de mens in uw bed voor u de moeite waard is. Probeer het gewoon. Uw partner zal zich dan zodanig verbonden met u voelen dat het gewenste vuurwerk haast niet meer uit kan blijven.

Happy X-mas everyone!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Kerststress

kerststress

Kerststress. Google er eens voor de grap op. Dat levert heel wat advies sites op hoe je die stress kunt voorkomen.  Je leest dan dat deze maand blijkbaar voor velen een moeilijke, hectische maand is.
(NB: het gaat me nu even  niet om kerststress in de betekenis dat mensen meer stress ondervinden tijdens de feestdagen omdat ze zich dan extra eenzaam en verlaten voelen.  Dat is een ander verhaal en zou ook tot nadenken moeten stemmen maar is niet het soort stress waar ik het hier nu over wil hebben).

Nu heb je in principe medisch gezien gezonde en ongezonde stress. Bij kerststress ga ik ervan uit dat het om ongezonde stress gaat. Waarom anders zou je het willen voorkomen omdat je er “last” van hebt?

Wat is dan ongezonde stress? Ik denk dat het een spanning is die ontstaat door een conflict tussen je eigen behoefte en de behoefte die je denkt te zien bij anderen. Anders gezegd: je doet iets voor anderen waar je zélf eigenlijk geen zin in hebt. Je doet dat voor anderen omdat je denkt dat het van je verwacht wordt of omdat het “zo hoort”.  Is dat ook zo? Móet het? Kun je er niet onderuit?

Opvallend is dat bijna geen enkele van die advies sites zegt: “rot op met de “nodige” diners, lunches en brunches, het kopen van cadeaus, de nieuwste kerstversiering voor je schijnbaar broodnodige boom, doe het gewoon niet!” Die optie komt niet zomaar ter sprake. Terwijl je in principe wat dit betreft vrij bent om te doen en laten wat je wilt.

Waarom moet er dan kerststress zijn? Hoe komt het dat er überhaupt sprake kan zijn van stress als het gaat om samen te eten, het gezellig te hebben, goede gesprekken te voeren? Iets dat je sowieso al in principe het hele jaar door zou kunnen hebben als je daar de gelegenheid voor schept?

Oh, ik begrijp het wel en ik ben er zélf ook gevoelig voor.  Denk niet dat ik met een vinger zit te wijzen naar bijvoorbeeld zo’n stel dat ik vandaag in de supermarkt tegenkwam. Die twee vermoeid ogende personen waren het er bij de kassa nog steeds niet over eens of de garnalen nu de juiste keuze waren of dat ze beter voor de zalm hadden kunnen gaan.  Het is herkenbaar. En tóch zo vreemd.

Ach, we hebben het zo druk. Misschien heb je de gelegenheid niet zo om regelmatig met je dierbaren samen te zijn buiten de standaard gelegenheden om.  Komt het er nooit zomaar van als er geen duidelijke aanleiding is.  Zoals een verjaardag, paasbrunch of kerstdiner.

Dan is het handig om een bepaalde “aangewezen” tijd in het jaar te gebruiken. waarbij tradities verbinden en een gemeenschapsgevoel opwekken. We willen allemaal wel verbinding, aandacht, warmte.

Ik begrijp het wel. Maar enig gevoel van absurditeit, daar kan ik me niet aan onttrekken. Moet dat nu stress opleveren? Dan schiet het toch zijn doel voorbij? Dat kan toch niet de bedoeling zijn? Maar waarom gebeurt het dan? En zeg nu zelf, wat voor idioot luxe probleem is dit nu eigenlijk?

Ik denk dat we ons méér laten beïnvloeden door alles wat we aan reclames op allerlei media krijgen voorgeschoteld dan we zelf denken. Overal schreeuwt het je tegemoet: “December is dé maand van gezelligheid, warmte, sfeer, samenzijn. Vier het! En vooral: koop, koop, koop onze producten, we helpen je om het zo bijzonder en feestelijk mogelijk te maken”.  Dan heb ik nog niet eens over de goede doelen die natuurlijk de maand December ook gebruiken om méér donaties te krijgen.

Wat vier je nu eigenlijk? Traditiegewijs? De geboorte van Jezus? De winterzonnewende waarbij het donker werd verjaagd en het licht werd begroet? Voor sommigen heeft het misschien nog die betekenis maar voor de meesten van ons is het dat allang niet meer.

Voor de meesten is het een kwestie van het vervullen van een behoefte die het hele jaar door speelt maar blijkbaar niet het hele jaar door vervuld kán worden. Samen zijn, lief zijn voor elkaar, aandacht hebben voor elkaar,  enzovoort.

Misschien moeten we ons niet zo bezighouden met de vraag hoe we de vervulling van die behoefte in één maand kunnen proppen met de nodige stress (en ook: financiële belasting) die dat bij menigeen blijkbaar oplevert.

Als kerst voor velen van ons inderdaad betekent: een viering van liefde, warmte, aandacht, hulpvaardigheid en als we dat niet zonder stress in één maand kunnen vatten, waarom zouden we dat dan niet verdelen?
Waarom niet gewoon het hele jaar door regelmatig bij elkaar komen en van elkaar genieten? Waarom niet gewoon elke dag nadenken over wie we willen helpen, financieel of anderszins? Wat maakt dat we het alsmaar in December willen proppen?

Kerstress. Ik vind het uiteindelijk toch maar een raar woord voor een absurd gegeven.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Blijf van mijn vrienden af

friends

Het kijken van een paar afleveringen Friends is voor mij één van de hoogtepunten van een heerlijk avondje thuis.  Ik heb ze bijna allemaal ooit wel een keer gezien en moet er nog steeds heel hard om lachen.  Dank jullie wel, Fox en Comedy Central, voor de re-runs (ik heb geen Netflix). Ik zou mijn dagelijkse ontmoeting met deze grappige vrienden voor geen goud willen missen.

Van de week flitste het tussen twee lachsalvo’s door me heen: “Bijna alles dat leuk is wordt uiteindelijk slachtoffer van het gejengel van Social Justice Warriors . Wat fijn dat niemand zich nog druk heeft gemaakt over deze serie. ”

Dat had ik nou niet moeten denken.   Het gezeur was er al, alleen wist ik het nog niet. SJW’s hebben nu eenmaal niets beters te doen dan iedereen een schuldgevoel aan te praten en zoeken zó lang tot ze iets gevonden hebben om over te vallen.  Gisteren vond het NRC het tot overmaat van ramp nodig om daar eens flink aandacht aan te besteden en kopte met:
‘Friends is wit, seksistisch en homofoob’.

Een voorbeeld (quote): “De personages lokken al gelach uit van het publiek door het woord ‘lesbienne’ te laten vallen”, vertelt feminist Valerie Woolard Srinivasan in de podcast Represent nadat ze Friends opnieuw in zijn geheel bekeken had begin dit jaar. Het feit dat de ex-vrouw van personage Ross lesbisch is, is een terugkerende grap in de eerste drie seizoenen.”

Nee Valerie! We lachen niet om het woord “lesbienne”.  We lachen om de hulpeloze en sukkelige uitdrukking op Ross’ gezicht elke keer als hij zich een beetje “ontmand” voelt. Dat is gewoon grappig.

By the way, is er eigenlijk al iemand met OCD in de pen geklommen omdat hij/zij//hen zich beledigd voelt? Die zegt dat we niet mogen lachen om Monica’s dwangmatigheid?  Ik zoek het maar niet op……

“De serie lijkt hopeloos verouderd” wordt er dan gezegd.

Weet je wat hopeloos verouderd is? Een gezond gevoel voor humor waarbij we onszelf en elkaar niet altijd maar zo serieus nemen. Grappen kunnen maken over elkaar. Precies zoals de Friends dat doen. Iedereen die vindt dat je niet mag lachen om de vrolijk stuiterende vrienden zou deze serie juíst verplicht moeten kijken.

Als educatief materiaal.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie