Fake news als kunstvorm – een wonderlijk verhaal

fake news als kunstvorm

Foto credit: Alex CF – http://www.merrylinmuseum.com/

Af en toe kom ik iets tegen  dat me zodanig intrigeert dat ik moet weten wat het verhaal erachter is.
Mijn blik viel vanochtend op een foto van een piepklein menselijk ogend skeletje met vleugels. Natuurlijk was er, zoals zo vaak op Facebook, geen verwijzing naar de oorsprong van de foto maar die was snel gevonden.

De site van het Merrylin Cryptid museum toont een fanstastische collectie van de overblijfselen van de meest bizarre wezens. Onder elke foto vond ik met een klik nog veel meer prachtige foto’s. Ik kon er niet genoeg van krijgen.

Op de site schrijft de curator van het museum, die zich Alex CF noemt, dat al dit moois in 2006 werd gevonden in de kelder van een Londens herenhuis, verborgen in verzegelde kratten die de tand des tijds hebben doorstaan.

De collectie is volgens hem ooit aangelegd door de in 1782 geboren professor Lord Thomas Theodore Merrylin, die zijn hele leven eraan heeft besteed om in de verborgen uithoeken van de wereld te zoeken naar de bewijzen voor het bestaan van creaturen die het menselijk oog maar zelden te zien krijgt.

Een mooi verhaal dat viraal ging.

Een té mooi verhaal dat natuurlijk niet waar bleek te zijn.

Maar maakt dat uit in dit geval? Ik vind van niet. Natuurlijk zal menigeen zich bekocht hebben gevoeld toen het mysterie rondom dit museum werd ontrafeld. Ik zie deze teleurstelling juist als een belangrijk onderdeel van zijn kunstproject.

Niet alleen heeft Alex CF zijn vakmanschap bewezen door vele prachtige voorwerpen te maken die onze fantasie weten te prikkelen.

Hij heeft ook aangetoond hoezeer velen van ons terug verlangen naar het gevoel dat wij als kind hadden toen werkelijkheid en fantasiewereld nog door elkaar heenliepen.
Toen we ons nog konden verwonderen over de wereld om ons heen.
Toen we onszelf nog moeiteloos wijs konden maken dat er een onzichtbaar elfje op onze schouder zat dat ons troostend toesprak als we het moeilijk hadden. Een elfje dat ons in onze dromen bij de hand nam en leidde naar mysterieuze oorden vol belofte en hoop.

Alex CF heeft laten zien dat velen van ons dat kind in ons nog niet kwijt zijn. Fake news als kunstvorm met een hoopgevende boodschap.
Wat mij betreft is hij als kunstenaar met vlag en wimpel geslaagd.

PS: Mocht je nog andere kunst van Alex willen zien dan kun je hier terecht of op zijn Facebook pagina.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Wenkbrauw. Met een “A”!

wenkbrauw_language

Kort geleden schreef ik op Facebook het woord wenkbrauw verkeerd. Wenkbrouw, met een o, maakte ik ervan.  Een aardige FB vriend (die toevallig ook wel heel erg van juiste spelling houdt) wees me daarop.

Dan ga ik tóch piekeren. Heb ik dat nu mijn hele leven al fout geschreven en moet ik me daarvoor schamen? Ik vrees  dat ik het altijd fout heb geschreven.

Ik ben van oorsprong Duitse. Ik woon hier al heel lang, en ben volgens mij net zo’n taalnazi als genoemde FB vriend dat is. Ik let er dus op hoe ik dingen zeg of schrijf en zoals iedereen maak ik fouten. Soms staat een fout die ik maak dan los van simpele onoplettendheid en slordigheid maar is meer fundamenteel.  Ook in de uitspraak.

Ik zei bijvoorbeeld heel lang “normáliter” ipv “normalíter”. Totdat één van mijn kids me erop wees. Het arme kind was er ooit zelfs om uitgelachen en kon er niets aan doen want het had de uitspraak verkeerd van mij geleerd (ik vind het trouwens nog steeds zo onlogisch als wat, die uitspraak. Het gaat toch om het woord “normaal” en niet om het woord “liter”?)

Zo sprak ik ook heel lang catalogus uit als catalógus ipv catálogus. Ook dat was logisch (voor mij) want in het Duits is het Katalog en de klemtoon ligt dan op de laatste lettergreep.

Wat het verkeerd opschrijven van die wenkbrauw betreft, tja, dat was minder logisch bedacht ik. Die fout is best gek want in mijn moedertaal staat er ook een A in “Augenbraue”. Al is het in het Engels “eyebrow”. Geen idee waarom ik aan die “o” vasthield.

Over het Franse woord voor wenkbrauw (sourcil) en de Italiaanse tegenhanger (sopracciglio) zullen we het maar niet hebben. Wat dat laatste woord betreft, ik daag iedereen uit het wél goed uit te spreken.

Dat kan ik dan toevallig zelf weer feilloos (mijn tenen krommen zich altijd als ik mensen in een Italiaans restaurant hoor vragen om ciabatta. “Sjie-a-ba-ta” hoor ik mensen dan zeggen. Terwijl het “Sja-bat-ta”  is.

En wat ik ook zeker weet, in tegenstelling tot velen, is dat het écht altijd “de” luipaard is geweest in plaats van “het” luipaard. Althans dat was altijd de bedoeling. Met een gemakzuchtig paard heeft die roofkat namelijk niets te maken. Maar omdat zoveel mensen op een gegeven moment voor het onzijdige lidwoord kozen, mag het nu allebei.

Dus, nee, ik schaam me niet. Ik frons hooguit geconcentreerd af en toe mijn wenkbrouwen en ga alsnog hopeloos de mist in.

Maar, afgezien van mijn ego,  ik denk wél dat het belangrijk is om bestaande taalregels te blijven volgen. Als je de regels alsmaar aanpast is er geen structuur. En zonder structuur is het volgens mij onmogelijk om een vreemde taal te leren.

Dát is denk ik wat de gemiddelde “taalnazi” beweegt. Het feit dat er een bepaalde structuur en bijbehorende logica behouden moet blijven binnen een taal om welke vreemde taal dan ook leerbaar en begrijpelijk te houden.

Zodat we elkaar blijven begrijpen. Zoals Federico Fellini gezegd zou hebben:

“A different language is a different view of life”.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Lesje “complimenten geven”

compliment

Bron: Pixabay

Een FB vriendin plaatste een nieuwe profielfoto. Een heer met uiteraard alleen maar goede bedoelingen reageerde daarop met: “nog steeds een leuke vrouw”. Nee Fred (laten we hem even Fred noemen), zo doe je dat niet. Je zegt gewoon “leuke vrouw!”. Een opmerking als “mooi!” wordt ook altijd zeer gewaardeerd.

Net zoals je tegen een zanger(es) niet moet zeggen: “het ging goed!”. Dan zeg je: “ik heb van je optreden genoten”. Liefst plak je daar nog het woordje “wederom” tussen.

“Wat zie je er goed uit vandaag” is er ook zo eentje. Dat kan beter vervangen worden door het simpele: “je ziet er goed uit” waarbij je optioneel nog “zoals gewoonlijk” erbij kan gebruiken. Succes gegarandeerd.

De bedoeling van het geven van een compliment is dat de ander zich net zo goed kan voelen over zichzelf als jij je op dat moment ten aanzien van die ander voelt . Op het moment dat je echter met je compliment onzekerheden in stand houdt of zelfs toevoegt in plaats van wegneemt straal je geen echte waardering meer uit maar lijkt het alsof je de behoefte hebt de ander te troosten.

“Al houdt het een keer op, je bent nu nog steeds leuk”. “Ik moest het even afwachten maar het zingen ging goed!”. “Normaal zie je er anders uit, maar vandaag is het toppie hoor!”.

Dat soort boodschappen, daar zit niemand op te wachten als er niet specifiek om troost gevraagd wordt.

Dus doorgaans, als je iemand écht blij wilt maken: geen troost, maar boost! (rijmt niet helaas, anders was het wel een catchy slogan geweest).

 

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

FaceApp: vooral blijven lachen!

gezichtsherkenning

Bron: Pixabay

Maak je je nog steeds geen zorgen over FaceApp?   Think again!

Je kunt het statement van de CEO van FaceApp, Yaroslav Goncharov, natuurlijk gewoon geloven.  Al staat er nogal summier: “Most images are deleted from our servers within 48 hours from the upload date. ”  “Most” ! Niet “all”. Waarom niet all? En hoeveel is most? 60%? 90%?  Daar zit nogal een verschil tussen.

Wie controleert het?

Of hij de data inderdaad niet doorverkoopt aan derde partijen kan ik persoonlijk niet controleren. Daarnaast weet ik niet of meneer Goncharov al dan niet verbonden is aan andere bedrijven in Rusland of dat zijn bedrijf niet te zijner tijd door die of gene overgenomen gaat worden. Want dan hebben we het namelijk niet duidelijk meer over “derde” partijen. Dat de gebruikersdata voornamelijk in Amazon en Google clouds worden opgeslagen is volgens mij niet relevant. Dat betekent niet dat het bedrijf in Rusland geen toegang tot de data heeft.

Het Russische NetTech Lab gaat een stap verder

In Rusland zit een bedrijf dat NetTech Lab heet. Dat bedrijf maakt de geavanceerde gezichtsherkenningssoftware  FindFace.

NetTech Lab belooft 99% nauwkeurigheid in het herkennen van voetgangers en fietsers op straat, in cameraopnames, op video’s. De software herkent ook het geslacht, de leeftijd en de emoties van de personen in kwestie. Het bedrijf verkoopt de software o.a. aan winkels, zodat die het gedrag van hun klanten kunnen monitoren. Niet alleen voor de veiligheid maar ook om de omzet de vergroten.
Casino’s, banken, organisatoren van events, bedrijven ….. iedereen mag –  voor zover ik dat op hun site kan zien – de software kopen en inzetten zoals hij/zij dat wil.

Iedereen kan mensen vinden met behulp van een foto

Findface begon als een voor iedereen downloadbare app met 70% nauwkeurigheid waarmee je een op straat genomen foto direct aan een profiel op VKontakte, de Russische tegenhanger van Facebook, kon koppelen. Inmiddels bestaat de link naar de oorspronkelijke Findface app niet meer (althans ik kon de link in dit artikel niet bezoeken – 403 forbidden) maar er zijn alternatieven.

Bijvoorbeeld PimEyes dat in het bezit is van een Poolse meneer. Daarmee kan je een willekeurige foto uploaden (er wordt beloofd dat die niet wordt bewaard) en dan zoekt de app online of hij een match kan vinden op bijvoorbeeld social media sites.
Of Dating.ai van de Amerikaan Heath Ahrens. Dating.ai is een app met een gratis versie waar je een foto van een celebrity kunt uploaden en de app kunt laten zoeken naar een look-alike op datingsites.

Forbes schreef over Dating.ai: “Finally, The Perfect App For Superfans, Stalkers, And Serial Killers”.

Ik zou zeggen: gewoon je lachebekjes via FaceApp blijven plaatsen. NetTech Lab zal je wellicht dankbaar zijn, net zoals andere gezichtsherkenningsapp ontwikkelaars.  Wat de gevolgen zijn?

We zullen het merken.

Ik vrees dat het lachen ons uiteindelijk zal vergaan.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

I DON’T GIVE A F. . . ! REALLY!

Een door mij zeer gewaardeerde FB vriend postte gisteravond een plaatje op Facebook van een heuse give-a-fuck-o-meter.

Hij zei daarbij dat het plaatje bedoeld was voor iedereen die iets aan te merken had op een bepaald stukje van hem, dat hij zelf nog mild vond.  Ik vond dat ook. Dat het stukje mild was, bedoel ik.

Ik moest erom lachen. Tegelijkertijd maakte ik me een beetje zorgen want de man krijgt nogal wat naar zijn hoofd geslingerd op de socials. Hij kan dat best aan, maar toch….

Dan kun je wel zeggen: “if you can’t stand the heat, get out of the kitchen” maar de ene temperatuur is de andere niet en staat soms staat de hitte die je tegemoet komt in geen enkele verhouding tot het vuurtje dat in eerste instantie werd gestookt om sommige gerecht(ighed)en gewoon gaar te laten worden.

Je kunt het sowieso nooit goed doen en dat moet je ernstig tot je door laten dringen, wil je gewapend zijn tegen alle stront die je op de socials naar je hoofd geslingerd kunt krijgen als je je durft uit te spreken over zaken waar men liever niet over na wil denken.

Er waren al wat signalen dat het wellicht niet lang meer zou kunnen duren totdat ik zijn dagelijkse stukjes zal moeten gaan missen. Hetgeen ik echt heel erg jammer zou vinden.

Eerst wilde ik nog een uitspraak eronder zetten die ik ergens  was tegengekomen.

“If someone makes a point of saying they don’t give a fuck, it’s almost always a dead giveaway that they do.”

Maar, dacht ik, dat klinkt zo betweterig en al is het een waarheid als een koe, dan nog is het op dit moment waarschijnlijk niet heel erg leuk voor hem als ik dat ga zeggen. Ik wilde iets aardigs zeggen, het luchtiger maken en dit was not the way to go.

Dus wat dan? Ik kwam dit plaatje tegen.


Die leek me wel leuk. Want je begrijpt het al. Als ik zeg dat ik er geen fuck om geef dat hij er geen fuck om geeft, is wat ik eigenlijk zeg dat ik er wél een fuck om geef omdat ik wéét dat hij dat ook doet. En dat het nogal grappig is dat we allebei doen alsof het ons koud laat.

Maar of dát was aangekomen is nog maar de vraag. Dus liet ik het. Want, zoals gezegd, je kunt het op de socials nooit goed doen. Zeker niet zonder ontwapenende glimlach en real-life knipoog erbij.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Ontvrienden: waarom meld je dat?

ontvriendenRegelmatig zie ik berichten langskomen van mensen die enthousiast melden dat ze hun Facebook vriendenlijst hebben opgeschoond. “Dat ruimt lekker op” verzucht men dan. Waarop allemaal reacties komen van mensen die NIET ontvriend zijn. Zoals: “you go girl/guy”, “heerlijk hè”, “dat doe ik ook regelmatig, lekker hoor”, enzovoort. Het is net alsof iedereen gebukt gaat onder het juk dat “Facebook vriendschap” heet.

Dat men mensen ontvriendt, daar heb ik geen enkel probleem mee. Ook niet als men mij ontvriendt. Soms zal ik me wellicht afvragen waarom. Dat hangt een beetje af van het soort contact dat ik met iemand had.

Hoe dan ook, Facebook vriendschappen zijn geen levenslang contract en hebben verder niet per definitie iets te maken met wérkelijke vriendschappen.  Iedereen moet zijn Facebook omgeving inrichten zoals hij/zij dat wil. Prima. Daar hoort ook bij dat je bepaalt wie kan zien wat je op Facebook deelt.

Als je dan overgaat tot het ontvrienden van mensen, dan snap ik niet dat je dat hele ontvriend-proces dan via een (nota bene) niet-openbaar bericht op hetzelfde sociale medium deelt. Regelmatig doen mensen dat. Ik begrijp dat écht niet. Waarom?

Het klinkt dan als:  “ik deel even met mijn vrienden (die ik nog NIET heb ontvriend) dat ik een heleboel andere mensen WEL heb ontvriend”.
Wat probeer je daarmee te bereiken?

Je ex-Facebook vrienden kunnen je bericht dan niet zien, dus een informatieve boodschap als: “sorry, no hard feelings, maar het werd me even teveel, qua vriendenclub grootte” kan het niet zijn want dan had je het bericht wel openbaar gezet zodat je ex vrienden het óók konden zien.

Wat is het dan wél?

Ik hou het maar op “geen idee!” Ik kan hier wel over gaan speculeren.  maar dan doe ik die of gene wellicht onrecht aan.

Ik vind het net zo raadselachtig dat bepaalde mensen alsmaar moeten melden aan hun overgebleven FB vrienden dat zet nét iemand van een block of een mute hebben voorzien.

Wat is dat toch? Moet ik dat vertalen als:   “hee, kijk mij eens stoer zijn”?

Ik weerhoud mezelf er in ieder geval van om in een dergelijke boodschap een soort van dreiging te gaan zien zoals:  “Dat staat jou wellicht ook te wachten als ik je niet meer lief vind of niet meer belangrijk genoeg vind”.
No way dat ik dan ineens mijn best ga doen om wél lief te zijn of anderszins aan iemands verwachtingen ga voldoen.

Wil je me niet meer horen/zien/lezen? Dan niet. Daar lig ik niet wakker van.
Dus ik ga niet blij en dankbaar zitten zijn dat ik nog wel bij de vriendenclub van jou hoor als je weer eens zo’n “ik heb mensen ontvriend” sessie met mij deelt.

Ik vertik het sowieso om dan, zoals sommigen, een commentaar te plaatsen als: “oh, gelukkig, ik ben er nog, je hebt me niet ontvriend”. Waarop dan soms (tenenkrommend) een reactie terugkomt als: “hartje, hartje, natuurlijk zou ik JOU nooit ontvrienden, kusje, kusje”.

Oh. My. God. Bleeegh! Kom op! Please don’t!

Voor mij is het heel simpel. Je wilt me in je Facebook omgeving of je wilt me niet. Dat is je goed recht. Een recht dat ik zelf ook heb.

Dus hee, prima, schoon je vriendenlijsten op.  Maar jemig, bespaar me de melding ervan. En als je het niet kunt laten, ontvriend me dan asjeblieft ook.

Kus !  Hartje! Of zo.

 

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Lentegevoel

Deze galerij bevat 15 foto's.

Alle foto’s © Vera Leimann. Klik op een foto voor een grotere versie. Veel plezier!  

Galerij | Tags: , , | Een reactie plaatsen