I DON’T GIVE A F. . . ! REALLY!

Een door mij zeer gewaardeerde FB vriend postte gisteravond een plaatje op Facebook van een heuse give-a-fuck-o-meter.

Hij zei daarbij dat het plaatje bedoeld was voor iedereen die iets aan te merken had op een bepaald stukje van hem, dat hij zelf nog mild vond.  Ik vond dat ook. Dat het stukje mild was, bedoel ik.

Ik moest erom lachen. Tegelijkertijd maakte ik me een beetje zorgen want de man krijgt nogal wat naar zijn hoofd geslingerd op de socials. Hij kan dat best aan, maar toch….

Dan kun je wel zeggen: “if you can’t stand the heat, get out of the kitchen” maar de ene temperatuur is de andere niet en staat soms staat de hitte die je tegemoet komt in geen enkele verhouding tot het vuurtje dat in eerste instantie werd gestookt om sommige gerecht(ighed)en gewoon gaar te laten worden.

Je kunt het sowieso nooit goed doen en dat moet je ernstig tot je door laten dringen, wil je gewapend zijn tegen alle stront die je op de socials naar je hoofd geslingerd kunt krijgen als je je durft uit te spreken over zaken waar men liever niet over na wil denken.

Er waren al wat signalen dat het wellicht niet lang meer zou kunnen duren totdat ik zijn dagelijkse stukjes zal moeten gaan missen. Hetgeen ik echt heel erg jammer zou vinden.

Eerst wilde ik nog een uitspraak eronder zetten die ik ergens  was tegengekomen.

“If someone makes a point of saying they don’t give a fuck, it’s almost always a dead giveaway that they do.”

Maar, dacht ik, dat klinkt zo betweterig en al is het een waarheid als een koe, dan nog is het op dit moment waarschijnlijk niet heel erg leuk voor hem als ik dat ga zeggen. Ik wilde iets aardigs zeggen, het luchtiger maken en dit was not the way to go.

Dus wat dan? Ik kwam dit plaatje tegen.


Die leek me wel leuk. Want je begrijpt het al. Als ik zeg dat ik er geen fuck om geef dat hij er geen fuck om geeft, is wat ik eigenlijk zeg dat ik er wél een fuck om geef omdat ik wéét dat hij dat ook doet. En dat het nogal grappig is dat we allebei doen alsof het ons koud laat.

Maar of dát was aangekomen is nog maar de vraag. Dus liet ik het. Want, zoals gezegd, je kunt het op de socials nooit goed doen. Zeker niet zonder ontwapenende glimlach en real-life knipoog erbij.

Advertenties

Over Vera Leimann

Als klein kind al kon ik het niet uitstaan als ik iets niet begreep. Het liet me niet los. Ik stel hem nog steeds, die vraag: "Waarom?" Meerdere malen per dag, maar zelden meer hardop. Er is namelijk bijna nooit één vaststaand antwoord op die vraag. Schrijven helpt me mijn gedachten te ordenen. Het helpt me om de mechanismen achter dingen en gebeurtenissen te ontdekken en beter te begrijpen wat het betekent mens te zijn. Als elk blogstukje uiteindelijk een puzzelstukje oplevert waar ook jij, beste lezer, iets aan kan hebben, dan ben al heel tevreden.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s