Courtesy of Biepers (klik op prent)

Het grappige resultaat van mijn kritiek op Peter Breedveld was uiteraard een poging tot  digitale karaktermoord. Ik reageerde op Twitter en daarna op Peter’s blog:

“Peter, na enig heen en weer getwitter tussen ons en overweging mijnerzijds kom ik tot de conclusie dat ik zelf niet meer te zeggen heb. Je vroeg om argumenten, maar er zijn geen argumenten die ik nog kan geven die iets nieuws toevoegen aan wat ik in mijn antwoord op je bedelbrief al gezegd heb. Een man met jouw intelligentieniveau moet kunnen snappen wat daarin staat, ik was niet onduidelijk. De 2 Euro die jij nu moet missen komen voorlopig wel elders, bij een ander goed doel terecht”

“Op het moment dat ik merk dat jij minder hoog van de toren blaast, kritiek beter kunt verdragen en je lezers met wat meer egard behandelt zal ik mijn beslissing heroverwegen. Gewoon omdat dat signalen zouden zijn die mij het gevoel kunnen geven dat jij werkelijk objectief kunt zijn.
Die hele rant hierboven, aan mijn adres, bevestigt alleen maar mijn twijfels met betrekking tot jouw objectiviteit.
Je zult nu wel gaan roepen dat je mijn donatie dan niet eens meer zou willen, vanwege dit of dat, maar ja, die knop om te betalen kan ik altijd aanklikken als ik dat wil. Dan zul je een en ander terug moeten storten.“

Natuurlijk riep hij dan ook niet dat hij mijn donatie niet meer zou willen.  Dan had ik immers kunnen antwoorden: “dat dacht ik al“. Wat hij riep was dit:

“Vera, het kan me geen reet schelen wat voor gevoel ik je geef. Stort je twee euro of doe het niet, maar christusmeziele, meid, maak er niet zo’n pijnlijk gênante circusact van.“

Na nog twee uitwisselingen tussen Peter Breedveld en mij liet ik het erbij. Ik had niets meer te zeggen en wat ik al had gezegd kwam toch niet aan.

Vandaag toonde Peter zich zowaar dankbaar op Twitter.

Ik had iets beloofd. Tijd om mijn beslissing te heroverwegen.

Die heroverweging pakte positief voor Peter uit. Achteraf weet ik niet waarom, ik denk dat het noemen van zijn gevoel van eenzaamheid met raakte. Ik herken dat. Hoe dan ook, op dat moment was het “the thing to do”.

Ik maakte dus een bedrag over. Als gebaar. Kijk, ik ben de beroerdste niet.  Ik had alleen een boodschap die ik nodig vond je te vertellen.

Het gedoneerde bedrag kreeg ik linea recta weer terug. Met een  opmerking van Peter: “Nein danke!”

Dat zal wel een knipoog naar mijn Duitse achtergrond zijn of zoiets.

Nee, ik heb geen vragen over de terugbetaling. I just rest my case…….

In antwoord op je brief die je gisteren plaatste op je site “FrontaalNaakt” wil ik graag het volgende zeggen:

Ik bezoek FrontaalNaakt regelmatig. Ik bezoek je site niet als vast onderdeel van mijn dagelijkse vermaak. Mijn geest is al scherp en mijn dagelijkse sores verwerk ik op andere manieren.

Als ik ervoor kies iets te willen lezen dan ben ik selectief. Ik heb, zoals ieder ander ook,  zelf niet de tijd om alles maar te kunnen lezen. Zelf kies ik dan voor “inhoudelijk waardevol”. De inhoud van FrontaalNaakt is voor mij persoonlijk voldoende om er regelmatig een bezoek aan te willen brengen.  Naar Hassnae’s stukken kijk ik altijd reikhalzend uit. Ook in jouw stukken vind ik vaak een zodanige boodschap dat ik die dan graag deel op Facebook of Twitter, binnen mijn eigen bescheiden netwerk.

Als je nu, in deze bedelbrief, ook maar even had gezegd dat je het waardeert dat zoveel mensen je site willen bezoeken of enige andere vorm van dankbaarheid jegens je bezoekers had getoond voor hun aandacht, dan had je me wellicht als donateur over de streep getrokken.

De enige vorm van bescheidenheid en zelfreflectie die ik bij jou dan kan ontwaren op basis van je schrijven (want verder ken ik je niet) zit in de woordkeuze van de titel van je  brief. “Bedelbrief”.

En dus neem ik dit:

Ik vind wel dat iedereen vrij toegang moet hebben tot de stukken op deze site. Iedereen, die iets te vertellen heeft en dat op samenhangende, beschaafde wijze weet te doen, zou hier een podium moeten vinden.

met een hele grote korrel zout.

Er is in mijn optiek geen sprake van vrije toegang, of een podium, zolang degene die bepaalt welke stukken op FrontaalNaakt geplaatst worden iemand lijkt te zijn die een dankwoord niet over zijn lippen kan krijgen. Daaruit spreekt een bepaalde arrogantie die mijn vertrouwen in de vrije toegang van je site als platform voor het objectief aan de kaak stellen van misstanden ernstig beschadigt.

Dat zal mij niet beletten je site te blijven bezoeken en hetgeen ik zelf noemenswaardig acht verder te verspreiden. Maar als donateur heb je me niet kunnen vangen. Al heb ik het wel even overwogen. Dat dan weer wel.

Met vriendelijke groet,

Vera Leimann

Mijn man en ik hadden een avondje bluescafé op de Nieuwstraat op het oog en kwamen rond half elf  s’avonds in Apeldoorn aan. Daar zagen we nogal wat “blauw” op de kruising Paslaan/Hoofdstraat. Men was bezig met een constructie, een soort doorgangspoort, omringd door hekken, nog in opbouw. Drukke discussie over of die poort nu goed stond, en waar op gelet moest worden als er mensen doorheen zouden gaan. En van welke kant de mensen zouden komen. Men vertelde ons dat die poort blijkbaar werd opgezet om mensen te fouilleren op wapens.

Voorlichters liepen rond met folders om mensen te informeren daarover. Vrolijke jongens en meiden, sympathiek.  De “poort” was nog net niet klaar en dus liepen we ongefouilleerd door de Kapelstraat verder naar ons doel. Op de hoek Kapelstraat/Nieuwstraat stond ook zo’n poort. Weer met hekjes. Die was klaar. Iedereen die vanaf de Nieuwstraat of Vosselmanstraat richting Caterplein liep werd daar gecontroleerd. Omdat wij vanaf de Kapelstraat kwamen lopen, konden  we doorlopen, blij dat we niet in de toen al lange rij moesten staan.

Het was een vreemd gezicht. Rijen mensen die moesten wachten om het uitgaanscentrum (Caterplein) binnen te komen.  Later op de avond hoorde ik iemand op straat, voor het bluescafé,  in zijn mobieltje schreeuwen dat hij al “binnen” was waarna hij zich net zo luidkeels afvroeg waar zijn gesprekspartner zich dan bevond op dat moment. Ik moest daarom lachen. Ineens was er een afgebakend gebied dat “binnen” heette.

Nu is Apeldoorn altijd al vergeven van politieagenten op straat op de uitgaansavonden. En de meeste uitgaansgelegenheiden hebben hun eigen bewaking. Politie en bewakers steunen elkaar. Er wordt namelijk nogal wat geknokt , en soms ook gestoken en zo.

Volgens http://www.apeldoorndirect.nl/nieuws/grote-wapencontrole-op-caterplein_20111127 was de bedoeling van de controle gisteravond het aantal geweldsdelicten terug te dringen. “Met deze preventieve actie hopen gemeente en politie het meenemen van wapens en geweld op en rond het plein terug te dringen. “

Ik heb vraagtekens  Als je geen wapen hebt betekent dat nog niet dat je iemand niet in elkaar kunt slaan als je dat wilt. Of een glas kapot slaat om als wapen te gebruiken.  Je kunt iemand ook met een zwaar voorwerp doden of ernstig verwonden. Een tafel, een stoel, noem maar wat.

Waren er zoveel meer geweldsdelicten in Apeldoorn waarbij metalen wapens aan te pas kwamen dan andere geweldsdelicten? Dat is de eerste vraag.

Als niet, wat was dán het doel van deze controle? Uitvinden hoeveel mensen daadwerkelijk wapens bij zich hebben? Bewapende mensen gaan toch bij het zien van zo’n poort een ommetje lopen? Je bent wel gek als je dan door zo’n poort wandelt. Dat levert dus ook niets op, qua inzicht, lijkt me.

Of is het nog anders? Is er ergens een indicatie geweest, een tip, een tweet, noem maar wat, waaruit bleek dat  iemand heeft gedreigd een vuurwapen op mensen los te willen laten? Groot alarm dus? Dat laatste is waarschijnlijk vergezocht, maar je weet het nooit, als burger.

Was dit een incidentele gebeurtenis, of was het een proef om te zien hoe een dergelijke controle ontvangen zou worden?

De Apeldoornse journalist en cameraman Niels Damstra vertelde me op Twitter dat de controle doorgaans positief werd opgevat door mensen. De lange wachttijden waren dan wel weer een ergernis. Zelf zag ik ook lachende mensen door de poorten gaan., de stemming was dus inderdaad niet grimmig.

Toch vraag ik me af hoe het zou werken als je zo’n controle standaard zou invoeren op vrijdag en zaterdagavonden. Nu is het nieuw. Lachen, we zijn gefouilleerd. Spannend. Daar kun je dan weer over twitteren. Maar als de gemeente dit standaard zou willen maken dan vraag ik me toch af of het de sfeer in de stad ten goede komt. Verplaats je bijvoorbeeld in de toerist die na een dagje Loo of Apenheul nog even het uitgaansleven van Apeldoorn wil proeven. Wat denkt die toerist als ‘ie door zo’n poortje moet? En gaat hij dat ook doen, erdoorheen wandelen? Dan moet je als gemeente heel goed afwegen of het doel de middelen heiligt. Vandaar mijn vraagtekens.

Dus: komen de Apeldoornse poorten de veiligheid écht ten goede?

____________________

https://twitter.com/Minipluim    https://www.facebook.com/VeraLeimann

Europese onderzoekers telden het aantal depressieve Europeanen: 30,3 miljoen waarvan 23 miljoen vrouwen. http://www.ecnp.eu/en/publications/reports/~/media/Files/ecnp/communication/reports/ECNP%20EBC%20Report.ashx   Getallen zeggen me weinig. Ik wil weten waarom vrouwen ongelukkiger zijn dan mannen. Mannen plegen wel vaker zelfmoord dan vrouwen. Onderzoekers hebben geen echte verklaring voor de vele depressies bij vrouwen. Is het de supermom druk? Zijn het de hormonen? Wat ook kan, is dat wie vaker bij de dokter komt ook vaker een etiket als depressie opgeplakt krijgt. Vrouwen gaan vaker naar de dokter.

Ik zat hier al een tijdje over te broeden, en wat ik ook op papier zette, ik leek de kerngedachte maar niet te kunnen verwoorden.  Ergens legde ik de link tussen “niet blij zijn met je lichaam” en “depressiviteit”, maar de juiste focus kreeg ik niet voor elkaar. Totdat ik op Facebook (en Twitter) een nieuwe bijdrage van Dr. Wolffers las, namelijk deze:

Deze screenshot mag ik denk ik wel plaatsen, hij is immers “publiek” geplaatst. Zie wereldbolletje naast “15 uur geleden”. Kijk, da’s nou weer een voordeel van die relatief nieuwe icoontjes op Facebook, die ik hier ook al noemde. Sorry, ik dwaal af.

Ivan Wolffer’s Facebook bijdrage bevestigde een gedachte die in mijn hoofd zat te broddelen maar nog niet helemaal naar buiten durfde te komen.

Laat ik beginnen met zijn vraag of vrouwen misschien wel vaker naar de dokter gaan en daardoor ook eerder in de positie zijn om een etiket “depressief” opgeplakt te kunnen krijgen. Het gaat er hier volgens mij niet zozeer om of vrouwen “vaker” naar de dokter gaan. “Eerder” is een beter woord.   De vraag is meer: als vrouwen zich zwaarmoedig voelen gedurende langere tijd, zijn ze dan eerder geneigd om daarmee naar de doktor te gaan? Hoe hoog is de drempel voordat iemand met een dergelijke klacht (zwaarmoedigheid)  naar de arts gaan? En zit er een duidelijk verschil in drempel bij mannen en vrouwen?

Op Internet zijn vragenlijsten te vinden die je in kunt vullen om erachter te komen of je wellicht aan een depressie lijdt. Daarin wordt altijd gevraagd of je een scheiding achter de rug hebt, conflicten op je werk hebt, je baan bent kwijtgeraakt of net met pensioen bent, een sterfgeval in je naaste kring hebt gehad, of er problemen binnen het gezin zijn.  Het zijn blijkbaar factoren die mee kunnen spelen bij het ontstaan van een depressie. De onderliggende gemeenschappelijke factoren die ik persoonlijk bij al die situaties zie zijn er twee: een negatieve verandering van het zelfbeeld en/of gevoelens van onmacht.

De vraag die ik mezelf stelde was dan ook de volgende: als het waar is dat vrouwen eerder ongelukkig/depressief zijn dan mannen, waar komt dat dan door? Wat zorgt ervoor dat een negatieve verandering van het zelfbeeld en onmacht vaker door vrouwen wordt gevoeld dan door mannen?

Ik kwam tot de conclusie dat er iets mist in de genoemde vragenlijsten. Hoe zit het nou eigenlijk met onze gevoelens en gedachten over ons uiterlijk? Hoe belangrijk vinden we dat?

Voordat ik verder ga is het belangrijk te melden dat ik  alles wat ik hieronder zeg natuurlijk niet over alle vrouwen en alle mannen zeg. Maar ik heb wel zo’n vermoeden dat hetgeen ik beschrijf herkenbaar zal zijn voor velen. Dat gevoel is dus voor mij een reden om te denken dat het om meer personen zal gaan dan een handjevol. Misschien zit ergens in dit verhaaltje wel het antwoord op een aantal vragen verscholen. Wie weet.

Ten eerste: Niemand zal zomaar openlijk zeggen: “ik vind mijn uiterlijk belangrijk”.  Het heeft de connotatie van oppervlakkigheid. Of dat terecht is laat ik in het midden. Hoe dan ook, we geven niet zo snel toe dat we het toch wel erg belangrijk vinden om aantrekkelijk te zijn voor de andere sekse (of dezelfde).  Dat zit gewoon in de natuur van de mens.  We willen eigenlijk ook wel graag dat onze partner aantrekkelijk is. Wat doorgaans betekent: “voor een ander (dan wijzelf) ook aantrekkelijk is”. Maar wij vrouwen vinden het ook weer niet zo erg als onze man voor de 10e keer hetzelfde pak draagt naar een feestje, hooguit trekken we zijn kraag even recht. Terwijl de kleinste ogenschijnlijke kritiek op onze kleding of de manier hoe ons haar zit (of zo) ons enorm onzeker maakt.

Dat gaat ongeveer zo: Zij: “Ik ben klaar. Zo kan ik wel mee he?” Hij: “Ja, natuurlijk schat”. Zij (dit antwoord kwam haar iets te snel): “Je keek niet eens, zeg nou eens eerlijk, is dit jurkje okee?”. Hij (bewust zijn blik op het jurkje richtend, maar ietwat ongemakkelijk doordat hij blijkbaar iets niet goed heeft gedaan): “Ja, schat, het jurkje is okee, echt waar”. Zij (zijn ongemak anders interpreterend): “Dat zeg je alleen maar om me gerust te stellen, maar je vindt het eigenlijk niet goed”. Hij (een efficiënte oplossing zoekend): “Ik vind je andere jurkjes ook leuk, maar het maakt me echt niet uit”. Resultaat: het jurkje wordt terug de kast in gesmeten en het aantal minuten dat zij dan nog in de badkamer doorbrengt is rechtevenredig met het aantal keren dat hij zuchtend op zijn horloge kijkt.

Kijk, en dat is raar als je erover nadenkt. Er klopt hier iets niet. Zij heeft er geen probleem mee als hij zijn pak weer aanheeft (en hij blijkbaar ook niet) maar gaat ervan uit (als ze ook maar iets bespeurt dat daarop zou kunnen wijzen) dat hij wel een probleem met haar jurkje heeft. Met andere woorden, zij denkt dat hij haar uiterlijk veel belangrijker vindt dan zij het zijne. Hoe komt dat? Vanwaar al die onzekerheid? Bij vrouwen vooral?

Daarmee kom ik bij het tweede punt dat ik wil noemen: Vrouwen hebben vaak na de zwangerschap gewichtsproblemen. Zelfs als we niet met ons gewicht kampen herkennen we ons lichaam niet altijd meer helemaal. Nadat er van alles eerst flink opgerekt was is het voor velen lastig om dat weer strak terug in model te brengen. En als we dan eenmaal in de overgang komen gebeurt er weer van alles waar we maar weer aan moeten wennen. Een vrouwenlichaam loopt gewoon een grotere kans veranderingen (ongewenste!) te ondergaan dan dat van een man. Daar komt de factor onmacht bij kijken. Je kunt er als vrouw gewoon vaak niets aan doen. Daar balen wij vrouwen van, want ook wij willen het liefst controle over wat er met ons lichaam gebeurt. Ik denk dat dit een groter probleem is voor vrouwen dan voor mannen, maar ik sta natuurlijk open voor tegenspraak. Wellicht zijn er factoren in het leven van mannen die ik niet zie.

Een zwangerschap is al zo ingrijpend dat velen daar problemen mee hebben, meestal achteraf. Dat noem je dan een postnatale depressie. Wat je dan vaak leest is dat het te maken heeft met “hormonale veranderingen”, “verstoorde schildklierwerking”, “tekort aan vitaminen en mineralen”, “hersenstofontregeling” (serotonine),  ontregeling van de bloedsuiker, etc. etc. Maar ik denk dan: als dit oorzaken zijn, waarom heeft niet bijna iedere vrouw last van een postnatale depressie? Welke factoren zorgen nu daadwerkelijk voor een postnatale depressie?

Dan spreekt men over psychische factoren: als je hoge eisen aan jezelf stelt en alles perfect wilt doen loop je eerder kans op een postnatale depressie. Of er komt ineens onverwerkt verdriet bij je boven, omdat je er nu je een kindje hebt, minder makkelijk mee om kan gaan. Je herinnert je eerder dingen van je eigen jeugd en wat jij zo moeilijk vond toen.   Of je had hoge verwachtingen van je zwangerschap, maar die verliep niet zo goed. En dat stelt je teleur, en niemand snapt dat, want uiteindelijk is het toch met de baby goedgekomen? Allemaal uitleg die je op Internet kunt lezen, maar is dat de kern van de zaak?

Want dat geldt toch ook voor een man? Die had toch ook zijn verwachtingen en wordt geconfronteerd met een ingrijpende gebeurtenis in zijn leven? Wel eens over een postnatale depressie bij mannen gehoord? Nee? Dat moet dan toch zijn redenen hebben?

Ligt hier nog een onontgonnen wetenschappelijk vraagstuk open? Waar is het verschil? Wat maakt dat vrouwen een postnatale depressie “kunnen” hebben en mannen niet? Waarbij “kunnen” gelijkstaat aan: niet gediagnosticeerd, niet in de medische wereld voorkomend. Daarnaast: waarom heeft niet elke vrouw last van een postnatale depressie volgens de huidige definitie? En wat maakt dat vrouwen blijkbaar (volgens de cijfers althans) ongelukkiger zijn dan mannen?

Ik zie dat verschil denk ik wel.  Ons vrouwenlichaam verandert, en niet altijd zo als wij willen. Tijdens de overgang worden we geconfronteerd met een droge vagina,waardoor geslachtsgemeenschap pijnlijk kan worden, waardoor we minder zin hebben in sex, ga zo maar door.Een mannenlichaam veroudert ook. Wordt misschien wat dikker met de jaren, door een veranderende stofwisseling, maar meestal blijft het daarbij.    Fysieke oorzaken voor erectiestoornissen liggen bij mannen voor zover ik weet vooral bij een ziekte. Vrouwen hebben net zo als mannen natuurlijk ook ziekten die een verandering in het lichaam veroorzaken en het seksleven bemoeilijken. Of dat er veel meer zijn weet ik niet. Denk ik niet eigenlijk.  Daar gaat het volgens mij dan ook niet om als we praten over verschil in de gemeten aantal depressieve vrouwen en mannen. Volgens mij gaat het echt om het uiterlijk. De mate waarin wij ons aantrekkelijk voelen, positief gezien voelen door een ander.

Wij vrouwen maken meer lichamelijke veranderingen door in ons leven. Omdat we nu eenmaal kinderen kunnen baren. We zien onze borsten uitzakken, we zien onze buiken flubberig worden, we worden dikker dan mannen omdat we nu eenmaal meer vetweefsel hebben dat dat mogelijk maakt.  Dat tast ons positieve zelfbeeld aan en we voelen daarbij onmacht.Volgens mij maakt ons dat onzeker. Omdat we denken dat we dan niet meer voldoen. De media spelen m.i. toch een ondergeschikte rol hierin. De idealen die ons voorgespiegeld worden helpen natuurlijk niet. Maar ze zijn niet hoofdverantwoordelijk. Mannen krijgen via de media immers ook ideaalbeelden voorgeschoteld, maar lijken er zich minder van aan te trekken.

Wat vooral belangrijk is, is denk ik wat in ons hoofd zit, bij ons vrouwen. WIJ zien iets veranderen, en WIJ zijn daar niet blij mee. WIJ denken dat een ander dat automatisch ook zo zal voelen. Dat stralen we uit, en DUS voelt een ander dat dan ook zo. Als wijzelf die veranderingen niet zo erg vinden is er volgens mij misschien veel minder aan de hand.

Die onzekerheid over het uiterlijk dat vrouwen voelen heeft misschien wel meer gevolgen dan we denken.

Ergens, dames, is dat jammer. Want ik heb ook gemerkt dat uiterlijk niet zo vreselijk belangrijk is voor de heren. Veel mannen hebben totaal geen moeite met wat “meer vlees” op de botten. Weet ik, heb ik gehoord. Verder heb ik ook vaak genoeg gehoord van mannen (hoe jong ze ook zijn) dat men liever een door het leven getekend vrouwmens heeft dan een onbeschreven superstrak  blaadje. In een film (weet niet meer welke) zei een man tegen zijn sekspartner: “waar maak je je druk om, ik houd van je zwangerschapsstriemen. Ze zeggen me dat je hebt geleefd. Ik vind dat mooi en ontroerend”.

Nee, waar mannen wel unaniem moeite mee lijken te hebben is onzekerheid. Gezeur. Moeilijk gedoe.  Dat betekent echter nog lang niet dat ze dan maar oppervlakkig zijn en dus persoonlijk gaan voor een superstrak model als levenspartner. Bewondering voor zo’n schoon vrouwmens moet je met een korrel zout nemen. Ook mannen willen diepgang in hun relatie, al is dat niet altijd wat wij vrouwen eronder verstaan.

Mijn ervaring is: als je zelf blij bent met je lichaam, je lekker voelt in je lichaam en met je eigen persoonlijkheid, en dat al dan niet bewust weet uit te stralen, dan zijn mannen dat ook. Blij met jouw lichaam en jou als persoon. Positieve uitstraling werkt als honing op de bijen. Believe me. I know.

An astronomer, a physicist and a mathematician are on a train in Scotland. The astronomer looks out of the window, sees a black sheep standing in a field, and remarks, “How odd. Scottish sheep are black.” “No, no, no!” says the physicist. “Only some Scottish sheep are black.” The mathematician rolls his eyes at his companions’ muddled thinking and says, “In Scotland, there is at least one sheep, at least one side of which appears to be black from here.”

The house

A physicist, a biologist and a mathematician are sitting in a street café watching people entering and leaving the house on the other side of the street. First they see two people entering the house. Time passes. After a while they notice three people leaving the house. The physicist says, “The measurement wasn’t accurate.” The biologist says, “They must have reproduced.” The mathematician says, “If one more person enters the house then it will be empty.”

Source: http://en.wikipedia.org/wiki/Mathematical_joke

Dat soort commentaren. Begrijpelijk. Maar, en dat heb ik her en der al proberen te verwoorden door op die commentaren te reageren: er is een oorlog aan de gang.  Een oorlog tussen Google+ en Facebook. Toen Google het eigen social network lanceerde als beta versie (op uitnodiging) waren de positieve commentaren van de selecte groep gebruikers niet van de lucht. “Leuk die cirkels”. “Mooi bedacht”.  “Innovatief”. Je kon het dan ook op je klompen aanvoelen dat Facebook niet zou rusten.  Ik wil niet weten hoeveel Facebook medewerkers zich hebben laten uitnodigen voor Google+ om eens te kijken hoe dat nu precies in elkaar steekt daar.  Het is dan ook niet raar dat er al gauw veranderingen op Facebook te zien waren.  Zo waren er als eerste verandering ineens icoontjes naast je bericht te zien waar je op kunt klikken om per bericht in te stellen wie het mag zien.  En er volgden snel meer veranderingen. Doel: het verschil tussen het innovatieve van Google+ en de instellingsmogelijkheden van Facebook zo klein mogelijk maken. Dat is best lastig denk ik zo. Het is veel moeilijker een bestaand concept om te bouwen dan een volledig nieuw concept op te zetten. Anderzijds is het misschien wel moeilijker een mooi nieuw concept te bedenken dan er eentje proberen te kopiëren.  Oorlog en ethiek passen hoe dan ook niet bij elkaar.  Waar het uiteindelijk om zal draaien is wat de gebruiker het prettigst vindt. Inmiddels heeft Google trouwens gezien wat Facebook aan het doen is en het eigen Google+ voor iedereen beschikbaar gesteld. Boodschap: vergelijk maar, wij zijn toch beter….

Even tussendoor: voor wie het interesseert wat er zoal speelt kan dit lezen: Facebook’s Subscribe Button & Public Social Networking . Of google gewoon op “Facebook Google+” voor de meest actuele stand van zaken.

Goed, hoe vind je uit wat een gebruiker het prettigst vindt? Dan kijk je naar de reacties. En het lijkt erop dat Facebook zich in de vingers snijdt op dit moment. Want de reacties zijn niet van de lucht. Men is hoogst geïrriteerd door al die veranderingen die zomaar, en niet al te transparant, opduiken.  Ik las al ergens: “dit wordt een tweede Hyves, aflopende zaak”.

Op Facebook is inmiddels ook dit in omloop:

everyone should share this and tell all thier friends to share it as well… maybe facebook will get a clue…

Kijk, dit soort dingen snap ik dus niet. Moet je nu met dit soort extreem emotionele reacties rekening gaan houden als developer? Dat Facebook niet transparant genoeg is wat de veranderingen aangaat begrijp ik. Men heeft blijkbaar haast en loopt achter de feiten aan.  Dat blijkt ook uit de helpteksten. Die zijn nog niet up-to-date. Maar als gebruiker kan ik dan toch beter feedback geven, of vragen stellen aan het Facebook team?  Dan weet de Facebook club wat er speelt en waar de problemen liggen en kan men er iets aan doen. Zoals de helpteksten gericht aanpassen op de meest gestelde vragen.

Ook de gebruikers snijden zich hier in de vingers door dit soort gedrag. Ongenuanceerde ventilatie van ergernis heeft nog nooit iemand geholpen. De ergernis komt voort uit ongeduld. Men is iets gewend, en het is irritant als dat verandert. Dan moet je je even verdiepen in wat er dan precies anders is. Dat kost wat tijd. Hebben we die tijd echt niet, of het geduld daarvoor? Menigeen koopt regelmatig nieuwe gadgets met handleidingen die dikker zijn dan de stoelkussens op mijn tuinstoelen. Daar is dan wel tijd voor? Ben je, als je ongeduldig van aard bent en niet van verandering houdt er nu niet juist bij gebaat dat je bij je Facebook kunt blijven? Iets dat alleen maar mogelijk is als datzelfde Facebook up-to-date blijft? Want anders gaat Facebook koppie onder.

Hyves was al tijden een vastgeroest geheel, er gebeurde niets en er werd niet vernieuwd. Daardoor is het een aflopende zaak geworden. Velen gingen  over naar Facebook.  Raar dat men dan nu niet een beetje geduld wil opbrengen en blij is dat Facebook probeert de gebruikers meer mogelijkheden te geven om hun sociale netwerk omgeving naar eigen wens en believen in te richten.  Daar kun je als gebruiker bij helpen. Door je feedback te geven, door te vertellen wat je zoal maar onduidelijk vindt.

Rechts bovenin kies je het omlaagwijzende pijltje, en kiest het helpcentrum. Daar klik je op de link “Feedback geven”. Vertel je verhaal.

Iedereen is druk. Maar soms is er gewoon een beetje tijdsinvestering nodig om uiteindelijk een heleboel verloren tijd te voorkomen.

Helpt het om waarschuwend voorlichting te geven? Nee blijkbaar, want dat gebeurt al zoveel, niet alleen op medisch gebied. Neem de gemiddelde puber die zich afzet tegen welke vorm van autoriteit dan ook.
Helpt het om ouders op het hart te drukken (via gedegen voorlichting) dat ze hun kinderen betere voeding moeten voorzetten en hen moeten aanspreken op hun eet en drinkgedrag?

Nee. Want dat valt in dezelfde categorie preventie. Op mijn korte vragen op Twitter zei Ivan Wolffers dan ook: “Er is preventie en preventie, en voorlichting en voorlichting. Het gaat niet om het woord, maar om hoe en door wie”. En verder: “Een boodschap van boven helpt ons niet, wel de ontdekking van wat er gebeurt in ons eigen leven.” Hij zei daarbij ook: “Ik zou bijna zeggen: lees mijn boek GEZOND, want daar heb ik er veel over geschreven. Maar ja… zoiets hoort niet.”
Ik ben wel benieuwd naar dat boek. En vind het uiteraard prettig dat hij het vermeldt. Dat even terzijde.

Ik denk zelf inderdaad ook dat een mens een situatie, die niet in zijn eigen leven speelt, maar oppervlakkig kan begrijpen. Doorgaans is het zo dat je je pas echt in iets kunt inleven als datgene ook daadwerkelijk in je eigen leven speelt.
Niemand begrijpt wat het krijgen en opvoeden van kinderen betekent als je er niet middenin zit. Niemand begrijpt echt wat het betekent een drugsverslaafd kind te hebben of een ernstige ziekte te hebben als je het niet zelf hebt meegemaakt. Niet voor niets zijn er zoveel praatgroepen voor “lotgenoten”.

Je moet dus het leven, de dagelijkse routine, moeilijkheden, beslommeringen van een suikerzieke laten zien aan degene die het (nog) niet heeft. Pas dan gaan de oogjes open denk ik zo. Misschien is dat te simpel gedacht, maar zijn sommige oplossingen niet gewoon simpeler dan we eigenlijk denken?
Als je mensen helpt zich in te leven in een situatie is het gevolg bijna altijd dat men ervan leert.
En daarbij: moeten we nu echt voorlichtingsconsultants inschakelen om eerst even te analyseren wat de beste manier is om een boodschap over te brengen? Is dit niet gewoon een kwestie van gezond verstand?

En we hebben ook nog verdorie de middelen daartoe. Miljoenen keken naar zo’n realityshow als “Big Brother”. Had daar iemand met suikerziekte aan mee laten doen, waarom niet? Dan maken al die miljoenen ook gelijk mee wat je zoal moet doen om suikerziekte te overleven. Soms begrijp ik gewoon niet waarom we zo moeilijk moeten doen.