Courtesy of Biepers (klik op prent)
Het grappige resultaat van mijn kritiek op Peter Breedveld was uiteraard een poging tot digitale karaktermoord. Ik reageerde op Twitter en daarna op Peter’s blog:
“Peter, na enig heen en weer getwitter tussen ons en overweging mijnerzijds kom ik tot de conclusie dat ik zelf niet meer te zeggen heb. Je vroeg om argumenten, maar er zijn geen argumenten die ik nog kan geven die iets nieuws toevoegen aan wat ik in mijn antwoord op je bedelbrief al gezegd heb. Een man met jouw intelligentieniveau moet kunnen snappen wat daarin staat, ik was niet onduidelijk. De 2 Euro die jij nu moet missen komen voorlopig wel elders, bij een ander goed doel terecht”
“Op het moment dat ik merk dat jij minder hoog van de toren blaast, kritiek beter kunt verdragen en je lezers met wat meer egard behandelt zal ik mijn beslissing heroverwegen. Gewoon omdat dat signalen zouden zijn die mij het gevoel kunnen geven dat jij werkelijk objectief kunt zijn.
Die hele rant hierboven, aan mijn adres, bevestigt alleen maar mijn twijfels met betrekking tot jouw objectiviteit.
Je zult nu wel gaan roepen dat je mijn donatie dan niet eens meer zou willen, vanwege dit of dat, maar ja, die knop om te betalen kan ik altijd aanklikken als ik dat wil. Dan zul je een en ander terug moeten storten.“
Natuurlijk riep hij dan ook niet dat hij mijn donatie niet meer zou willen. Dan had ik immers kunnen antwoorden: “dat dacht ik al“. Wat hij riep was dit:
“Vera, het kan me geen reet schelen wat voor gevoel ik je geef. Stort je twee euro of doe het niet, maar christusmeziele, meid, maak er niet zo’n pijnlijk gênante circusact van.“
Na nog twee uitwisselingen tussen Peter Breedveld en mij liet ik het erbij. Ik had niets meer te zeggen en wat ik al had gezegd kwam toch niet aan.
Vandaag toonde Peter zich zowaar dankbaar op Twitter.
Ik had iets beloofd. Tijd om mijn beslissing te heroverwegen.
Die heroverweging pakte positief voor Peter uit. Achteraf weet ik niet waarom, ik denk dat het noemen van zijn gevoel van eenzaamheid met raakte. Ik herken dat. Hoe dan ook, op dat moment was het “the thing to do”.
Ik maakte dus een bedrag over. Als gebaar. Kijk, ik ben de beroerdste niet. Ik had alleen een boodschap die ik nodig vond je te vertellen.
Het gedoneerde bedrag kreeg ik linea recta weer terug. Met een opmerking van Peter: “Nein danke!”
Dat zal wel een knipoog naar mijn Duitse achtergrond zijn of zoiets.
Nee, ik heb geen vragen over de terugbetaling. I just rest my case…….
Pingback: Doneer, doneer gul ! (weet alleen aan welke peet) « Biepers
Jee, ik zie dit alles nu pas. Welk een leed in de bloggerswereld.
Nooit geweten dat een bedelknop tot zoveel kan leiden. Het (voor jou aangename deel) ik denk dat je gelijk hebt.
Keurig afgehandeld, Breedveld staat nu echt naakt, van top via bedelknop tot teen.
LOL… Begint ‘ons’ Petertje nu steeds meer op een stampvoetend, soms eenzaam en ook wel eens een beetje bang, klein kind te lijken of ligt dit aan mij?
Ma’ am,
Ik heb hier eerder mijn reactie geplaatst. Tot nu verschijnt deze niet en ik vraag me af of er sprake is van een technische issue of dat u ervoor gekozen hebt mijn bijdrage niet te publiceren. Wilt u mij in het laatste geval aangeven dat u geen prijs stelt op bijdragen mijnerzijds? ik zal uw reactie als een heer tegemoet zien.
Technische issue, uw reactie was om de een of andere reden bij spam binnengekomen. En die heb ik over het hoofd gezien. Alsnog goedgekeurd, hij staat hierboven. Mijn excuses!